Odwiedziło nas:
100214 osób

GRUDZIEŃ 2017r.

            DZIECIŃSTWO SŁUŻY DO ZABAWY

Zabawa zajmuje tak dużą część życia dziecka,że często zapomominamy o jej znaczeniu,a przecież odgrywa ona ogromną rolę w rozwoju dziecka.Na płaszczyźnie fizycznej wspomaga rozwój mięśni i sprawności manualnej oraz umożliwia wyładowanie energii,która-jeśli będzie zablokowana-wywoła napięcie i rozdrażnienie.W rozwoju społecznym uczy określonych form zachowania,współpracy,dzielenia się z innymi i przyjaźni,bez których dziecko staje się samolubne i dominujące.Na płaszczyźnie poznawczej natomiast uczy postrzegania kształtów,kolorów,rozmiarów i struktury przedmiotów.

Zabawa dzieci przybiera różne formy:od prostych zajęć motorycznych z użyciem zabawek,poprzez uspołecznione zabawy w gronie rówieśników,aż po zabawy udramatyzowanei konstrukcyjne.Aktywność zabawowa pojawia się na długo przed trzecim rokiem życia,ale dopiero w następnych latach rozkwita.Dobra zabawa,która oprócz sprawiania radości jednocześnie uczy i rozwija,jest potrzebna dziecku jak jedzenie,ubranie czy sen.Podstawowym warunkiem dobrej zabawy dziecka są:odpowiednie miejsce,czas i dobrze dobrane zabawki,a oprócz tego naturalne zainteresowanie i zaangażowanie.Zabawki powinny być dobrane do wieku,możliwości i zainteresowań dziecka:ładne,kolorowe,cieszące wzrok,pobudzające inicjatywę,pomysłowość i twórczy wysiłek.W zabawie dziecko wyraża siebie i rozładowuje napięcia emocjonalne,stąd zabawa,szczególnie spontaniczna,ma również walory terapeutyczne-prowadzi do względnej równowagi w zachowaniach dziecka ze światem zewnętrznym i tym samym powoduje zaspakajanie jego potrzeb i oczekiwań.Zabawa jest ciągłym przeżyciem twórczym,wysiłkiem intelektualnym,dającym radość i zapomnienie.

Zainteresowanie zabawami zespołowymi wzrasta z wiekiem dzieci i zależy od warunków w jakich się wychowują.W trakcie zabawy kształtują się uczucia społeczne-dzieci przyswajają sobie normy,które następnie realizują we własnym postępowaniu.Zespołowa forma prowadzenia zajęć w przedszkolu ułatwia nawiązywanie kontaktów społecznych i uczy współdziałania.

Najważniejszą grupę zabaw obejmują zabawy o charakterze dydaktycznym oraz dotyczące ról społecznych.Zabawy w rolę,rozwijają zdolności naśladowania,pomysłowość,wyobraźnię,umiejętność kojarzenia wiadomości i faktów,logicznego rozumowania,przerzucania się myślą od przeszłości do teraźniejszości i przyszłości,stanowią wdzięczne pole do własnych,twórczych pomysłów.W zabawach tych dziecko wciela się w różne postacie-jest mamą,tatą,lekarzem,policjantem czy żołnierzem.Przybrane role odtwarza wiernie,lecz również wzbogaca i rozbudowuje według własnych pomysłów.Natomiast zabawy o zabarwieniu dydaktycznym mają na celu naukę-są niezbędne dla rozwoju umysłowego,kształcą umiejętność spostrzegania,zapamiętywania,wyciągania wniosków,zapoznają z pojęciami,np.wielkością czy liczbą.Do tych zabaw służą dziecku różne układanki,łamigłówki,książeczki do malowania i czytania.Domino i gry planszowe uczą myślenia,kojarzenia i spostrzegawczości;rebusy i układanki rozwijają pamięć;malowanie,wycinanie,lepienie-pozwalają na kształcenie sprawności manualnej.Żadna godzina zabawy z dzieckiem nie jest czasem straconym.

Zadaniem nauczyciela jest troska o to,aby zabawa przebiegała we właściwej atmosferze wychowawczej.Stąd czuwa on nie tylko nad bezpieczeństwem dzieci,ale także nad tym,aby nie naruszały reguł społecznego współżycia.To zadanie nie sprowadza się wyłącznie do usuwania konfliktów powstałych w grupie podczas zabawy,lecz przede wszystkim do zapobiegania sytuacjom konfliktowym poprzez kształtowanie u dzieci zasad przestrzegania swoistej "umowy społecznej",regulującej współżycie w grupie.Zespół dzieci,przywykły do dostosowywania przyjętych wspólnie norm społeczno-moralnych w życiu przedszkola,będzie ich przestrzegał także podczas zabawy stanowiącej istotny składnik procesu socjalizacji.

              Zabawa nie tylko upiększa życie,

              ale tworzy nowe związki duchowe

              i społeczne,będące równie ważne

              dla jednostki,jak i dla grupy.

Źródło: Bliżej Przedszkola,2009r.

Opracowała: Daria Kresa

 

 

 

LISTOPAD 2017r.

MALUJĘ MUZYKĘ-MUZYKOTERAPIA W PRACY Z DZIEĆMI W WIEKU PRZEDSZKOLNYM

Muzyka wpływa wszechstronnie na rozwój osobowości dziecka.Rozwija wyobraźnię,fantazję.Dzieci w wieku przedszkolnym chętnie śpiewają,tańczą i grają na instrumentach perkusyjnych.Spontaniczna radość z muzycznego kontaktu wynika z ich rozwoju oraz naturalnej potrzeby zaspokajania potrzeb psychicznych i poznawczych.

Życie jest w kolorze,który ma twoja wyobraźnia.

                                 Marek Aureliusz

Rola terapeutyczna,wychowawcza i kształcąca muzyki jest szczególnie podkreślana w systemie edukacji przedszkolaków.Poza oddziaływaniem na zmysły edukacja muzyczna inspiruje dzieci do:dzielenia się własnymi przeżyciami,tworzenia własnych utworów i rozwijania zdolności muzycznych,wykonywania własnych instrumentów muzycznych i tym samym kształcenia zdolności manualnych,malowania wyobrażeń  pod wpływem słuchanej muzyki,rozwijania zamiłowania do tańca oraz doskonalenia sprawności ruchowej.

Na proces kształcenia i wychowania mają wpływ właściwie dobierane utwory muzyczne,pod względem rytmu,melodyjności,tempa,dynamiki i barwy dźwięków.Do głównych form aktywności muzycznej, najczęściej stosowanych w edukacji przedszkolaków,należy śpiew,gra na instrumentach perkusyjnych, ćwiczenia ruchowe z muzyką,percepcja muzyki oraz związana z tym muzykoterapia.

Muzykoterapia dziecięca przybiera najczęściej formę terapii aktywnej,co ma swoje uzasadnienie we właściwościach psychiki dziecka.Ekspresja muzyczna poprzez gest,ruch,śpiew jest znacznie bliższa dziecku niż człowiekowi dorosłemu,gdyż stanowi czynnik jego życiowej aktywności.

                                                                             Kinga Lewandowska

Muzykoterapoia pełni funkcję edukacyjną,poznawczą,leczniczą i profilaktyczną.A jej szczególne znaczenie polega na kształtowaniu rozwoju emocjonalnego.Zajęcia muzykoterapeutyczne przyczyniają się do przyjemnych odczuć i wrażeń.Dzieci uczą się w ten sposób odpoczynku i relaksu.Pomaga im to w uspokajaniu się i wyciszeniu.Bogactwo form oddziaływań muzykoterapii na człowieka stwarza szerokie możliwości stosowania jej w praktyce pedagogicznej.

Zajęcia muzykoterapeutyczne przyczyniają się do:rozładowania napięcia emocjonalnego,odreagowania tłumionych emocji,swobodnego przekazywania swoich stanów emocjonalnych,integracji z rówieśnikami i uspołecznienia,rozwoju osobowości,rozwijania wyobraźni,fantazji i twórczej działalności oraz doskonalenia percepcji słuchowej.W pracy z dzieckiem w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym bardzo ważna jest regularność,która daje poczucie bezpieczeństwa i spokoju.Dlatego istotne jest zarezerwowanie w tygodniowym kalendarzu stałego miejsca na spotkania z muzyką.Ćwiczenia muzykoterapeutyczne możemy stosować indywidualnie i grupowo.Spośród muzycznych propozycji warto wybrać tematykę zachęcającą do ruchu lub słuchania.

Słuchaniu muzyki mogą towarzyszyć elementy ćwiczeń oddechowych oraz różne techniki relaksacyjne,np.rozluźniania i odprężania mięśni według Jacobsona,twórcza wizualizacja J.Day,trening Schultza czy A.Polender.Dzieci czują się wtedy bardziej skoncentrowane,zrelaksowane i wypoczęte.Stosowanie muzykoterapii pozwala także na zminimalizowanie lęków towarzyszących dzieciom w nowych sytuacjach (np.lęk przed szkołą).

W okresie przedszkolnym kształtują się liczne i różnorodne składniki zdolności muzycznych.Muzyka spostrzegana przez dziecko przedszkolne nie wiąże się już tak bardzo jak poprzednio z konkretnym obrazem czy tematem, lecz nabiera emocjonalnego charakteru.

                                                                      Kinga Lewandowska

Źródło: Bliżej  Przedszkola,2011r.

Opracowała: Daria Kresa

 

 PAŹDZIERNIK 2017r.

METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE

Wszystkie dzieci mają dwie podstawowe potrzeby:potrzebują czuć się w swoim własnym ciele jak w domu,oraz umieć nawiązywać relacje.   

                                        Weronika Sherborne

Metoda Ruchu Rozwijającego (MRR) w ciągu ostatnich trzydziestu lat stała się w Polsce metodą stosowaną powszechnie podczas zajęć z dziećmi.Urzekająca prostotą, naturalnością i uniwersalnością, swoją popularność zawdzięcza przede wszystkim temu, że w gruncie rzeczy jest to system ćwiczeń, zabaw, relacji. Metoda stworzona została przez Weronikę Sherborne, angielską nauczycielkę tańca i ruchu, w oparciu o wczesnodziecięce zabawy rodziców z dziećmi.

 Metoda Ruchu Rozwijającego stosowana jest przede wszystkim w celu wspomagania rozwoju psychoruchowego dzieci oraz w terapii osób niepełnosprawnych intelektualnie i fizycznie, jednak możliwości korzystania z niej są praktycznie nieograniczone. W MRR równie ważnym elementem jak ruch, dostarczający doznań kinestetycznych i odczuwania równowagi, jest kontakt fizyczny,będący źródłem doznań dotykowych. Wprawdzie nazwa metody wskazuje na ruch jako główny cel, ale raczej jest to środek oddziaływania, za pomocą którego rozwija się dojrzałość emocjonalna i społeczna, kształtuje osobowość uczestników zajęć.

  Nazwa metody-Ruch Rozwijający- odzwierciedla jej główne założenia, a mianowicie rozwijanie za pomocą ruchu świadomości własnego ciała i otaczającej nas przestrzeni, usprawnianie ruchowe, dzielenie przestrzeni z innymi osobami oraz nawiązywanie z nimi  bliskiego kontaktu za pomocą ruchu i dotyku. Udział w zajęciach prowadzonych MRR wpływa stymulująco na rozwój emocjonalny, społeczny i poznawczy dziecka, co potwierdzają badania prowadzone głównie na Uniwersytecie Gdańskim.

Metoda Ruchu Rozwijającego-jej geneza, struktura prowadzonych w oparciu o nią zajęć, możliwości jej stosowania i efektywność, praktyczne wskazówki i konkretny materiał, który może zostać wykorzystany podczas zajęć albo zainspirować do twórczego ich przetworzenia- została dość dodrze i szczegółowo opisana w źródłowym tekście samej Weroniki Sherborne "Ruch Rozwijający dla dzieci".

Ogromną zaletą MRR jest jej uniwersalność. Można ją dowolnie modyfikować, zależnie od potrzeb grupy, z którą się pracuje. Można ją stosować bez żadnych ograniczeń wiekowych. Przydaje się zarówno w pracy z niemowlętami, jak i w ośrodkach dla młodzieży czy osób dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną. Może być stosowana niezależnie od poziomu rozwoju intelektualnego, emocjonalno- społecznego i ruchowego. Metoda Ruchu Rozwijającego jest bardzo wszechstronna w swoim oddziaływaniu. Za pomocą tak podstawowej aktywności, jaką jest ruch, wpływa ona na zachowania uczestników zajęć w zakresie wszystkich sfer funkcjonowania: motorycznej, poznawczej, a przede wszystkim emocjonalnej i społecznej. Jej oddziaływanie harmonizuje rozwój psychoruchowy, pozwala na wyrównywanie deficytów rozwojowych, na przykład związanych z niedojrzałością emocjonalno-społeczną.

Metodę można wykorzystywać zarówno w terapii wielu różnorodnych zaburzeń rozwoju psychomotorycznego, jak i w profilaktyce. Znajduje również zastosowanie w poszerzaniu doświadczeń psychologicznych i społecznych osób zdrowych. Powstała jednak z myślą o terapii dzieci z zaburzeniami rozwoju psychoruchowego i w tym celu jest też najczęściej stosowana. Metoda jest szczególnie przydatna w przypadkach niepełnosprawności intelektualnej. Jest także wykorzystywana jako metoda terapii dzieci  w normie intelektualnej, przejawiających zaburzenia funkcjonowania emocjonalnego lub społecznego, np.dzieci z zaburzeniami zachowania, nadpobudliwych lub z zahamowaniem psychomotorycznym czy z zaburzeniami emocjonalnymi,lękową postawą wobec otoczenia, opóźnionych w rozwoju  ze względu na zaniedbania środowiskowe.MRR jest jedną z metod stosowanych w celu ułatwienia adaptacji przedszkolnej. Bywa też etapem wstępnym, poprzedzającym innego rodzaju zajęcia terapeutyczne,np. logopedyczne- w przypadku dzieci jąkających się, nerwicowych, lub też jest częścią programu, np.zajęć terapii pedagogicznej dzieci mających trudności z czytaniem i pisaniem.

W przypadku gdy MRR wykorzystuje się w terapii dzieci, dobrze jest, by ich osobami towarzyszącymi/partnerami byli rodzice. Sprzyja to pogłębieniu więzi między członkami rodziny, a także budowaniu poczucia bezpieczeństwa w trakcie zajęć.Jako metoda służąca profilaktyce MRR może być stosowana w pracy z dziećmi i młodzieżą znajdującymi się w trudnych sytuacjach, czyli takich, które potencjalnie sprzyjają powstawaniu zaburzeń (np. przygotowanie do zajęć w przedszkolu lub do podjęcia nauki w szkole, w początkowym okresie pobytu dziecka w rodzinie zastępczej lub adopcyjnej). MRR bywa także wykorzystywana do pomocy osobom dorosłym.

Udział w zajęciach w roli partnera dziecka poddawanego terapii MRR jest bardzo wartościową formą samorozwoju polecaną wszystkim- zarówno młodzieży, jak i osobom dorosłym. O doświadczeniach praktycznych z własnej pracy tą metodą  piszą autorzy rozdziałów w książce "Ruch Rozwijający dla wszystkich".

Źródło: Bliżej Przedszkola 2012r.

Opracowała: Daria Kresa

 

WRZESIEŃ 2017r.

WPŁYW TAŃCA NA WSZECHSTRONNY ROZWÓJ DZIECKA

Taniec jest jedną z najbardziej naturalnych form ludzkiej aktywnosci,niosący z sobą wiele korzyści- jak choćby ta,że jest to najlepszy i najprostszy sposób zawierania znajomości i nawiązywania kontaktów towarzyskich.

A także:

"cudowny,delikatny i równoczesnie gruntowny sposóbna gimnastykowanie ciała;rozwija koordynację ruchową;zapewnia dobrą sylwetkę,bez względu na wiek;wzmacnia ciało i daje radość życia:uczy obycia towarzyskiego;pozwala czuć się młodo i być nowoczesnym;jest jednym z niewielu hobby,które pary lub przyjaciele mogą uprawiać razem;jest umiejętnością cenioną w towarzystwie;rozwija pewność i wiarę w siebie;można uprawiać go mając 5 lat i cieszyć się nim mając 95lat!".

Taniec towarzyszy ludzkości od najdawniejszych czasów.Znany jest we wszystkich społecznościach i kulturach świata.Jest formą sztuki i kulturowej działalności człowieka.Taniec był i zawsze będzie jednym ze sposobów przeżywania i przekazywania emocji,formą fizycznego i duchowego wyżycia,sposobem zabawy i odprężenia.Taniec może być środkiem grupowej psychoterapii,powodującym rozładowanie napięć,posiada walory rekreacyjne,jest popularną i powszechną formą czynnego wypoczynku.Dziś niestety umiejętność tańca, szczególnie wśród młodzieży zanika.Młodzież woli dyskoteki z ich ogłuszającą muzyką i tłumem rozbawionych(nierzadko pod wpływem alkoholu) rówieśników.Dyskoteka daje poczucie anonimowości i nieskrępowanej swobody. 

  W dzisiejszych czasach taniec jest jedną z form kultury fizycznej.Jest przejawem ruchowej działalności człowieka,jest istotnym elementem wychowania dzieci i młodzieży.Wykorzystanie tańca w pracy z dziećmi daje duże możliwości w kierowaniu rozwojem ich osobowości,sprawności psychofizycznej,postaw wychowawczych.Różnorodność form tanecznych umożliwia wprowadzenie tańca dla wszystkich grup wiekowych i sprawnościowych,na każdym etapie kształcenia.Dziecko,w pierwszych latach życia ma naturalną potrzebę ruchu,potrzebę zabawy,dlatego taniec daje im możliwości realizacji i ogromną satysfakcję.Taniec wyzwala u dziecka pozytywne uczucia,reguluje napięcia nerwowe,które coraz częściej niszczą psychikę dziecka.Zabawowa forma działalności tanecznej sprzyja odprężeniu psychicznemu,zmniejsza napięcia i likwiduje źródła frustracji.Dzieci wyzbywają się kompleksów,zahamowań,otwierają się na świat,są spontaniczne i bardzo często odnajdują swoje miejsce w grupie rówiesniczej.Spójrzmy jak cenny,dla sprawności psychofizycznej organizmu dziecka może być taniec.Stała obecność melodii powoduje,że ruchy taneczne rytmicznie wykonywane i powtarzane stają się ruchami intensywnymi,przez co poprawiają motoryczność dziecka i jego sprawność ruchową.

 

    Duże zaangażowanie emocjonalne w taniec uwalnia większy potencjał możliwości sił ruchowych dzieci.Obecność podkładu muzycznego niweluje skutki fizycznego zmęczenia.Taniec kształtuje precyzję ruchów,doskonali ich koordynację, orientację przestrzenną.Ruchom dziecka nadaje lekkości,sprężystości,gibkości,płynności i skoczności.Pozytywnym zmianom ulega postawa ciała dziecka,gdyż dbając o estetykę i elegancję ruchów wymaga się od nich "prostych"pleców,ściągnięcia łopatek i podniesienia głowy.Nie bez znaczenia jest pozytywny wpływ tańca na pamięć dziecka,szczególnie na pamięć ruchową,którą kształtujemy poprzez powtarzanie sekwencji kroków i figur tanecznych.W zależności od proponowanej formy tańca,dostarczane dzieciom doznania estetyczne,wyzwalają w nich artyzm,improwizację ruchową i pobudzają inwencję twórczą.Stosując muzykę spokojną,o łagodnej linii melodycznej,taniec pełni funkcję relaksacyjną,uspokajającą,co jest szczególnie ważne wobec silnych bodźców dostarczanych przez środowisko zewnętrzne.Miejscem propagowania tańca najbliższym dziecku jest szkoła,gdzie bez żadnej selekcji każde dziecko może rozpocząć swoją przygodę z tańcem-z muzyką i ruchem.Uczestnictwo dziecka w zajęciach tanecznych może być realizowane w formie lekcji wychowania fizycznego,fragmentów kształcenia zintegrowanego,zajęć pozalekcyjnych(zajęcia świetlicowe,koła zainteresowań).Dobrze jest,gdy działalność taneczna dziecka nie ogranicza się tylko do szkoły,ale znajduje swoją kontynuację w pozaszkolnym środowisku dziecka(dom kultury,ogniska baletowe,zespoły taneczne).Będzie to najbardziej pożądana forma organizacji czasu wolnego dzieci.

Taniec jako niezwykle wszechstronna forma ruchu,zalecany jest na każdym etapie kształcenia dzieci i młodzieży,będący działaniem uatrakcyjniającym proces dydaktyczno-wychowawczy.Taniec jest również doskonałą formą gimnastyki,rozwijającą sprawność fizyczną i koordynację ruchów.Istnieje nawet pewien rodzaj zajęć terapeutycznych zwanych choreoterapią,polegających na leczeniu niektórych schorzeń tańcem i muzyką.Muzyka bowiem jest nieodłącznym elementem tańca,wyzwalającym lekkość i grację poruszania się.Ponadto, tańcząc trzeba trzymać się prosto co ma korzystny wpływ na zachowanie nienagannej sylwetki.Taniec to także pewien styl bycia,sposób zachowania się.To zasady grzecznościowe,których trzeba przestrzegać.Nie wypada trzymać rąk w kieszeniach ani żuć gumy.Trzeba umieć pięknie się ukłonić,grzecznie poprosić partnerkę do tańca czy podziękować.Ma, więc taniec niewątpliwie także aspekt wychowawczy.Można nawet powiedzieć,że "taniec łagodzi obyczaje".Pomijając jednak wszystkie praktyczne korzyści,wynikające z tej formy aktywności,trzeba dodać,że taniec to przede wszystkim przyjemność i wspaniały sposób na spędzenie wolnego czasu.Poza tym jest on tym rodzajem sztuki,która może być dostępna każdemu.Trzeba tylko chcieć żyć, w myśl hasła "tańczyć każdy może".

Źródło:Internet

Opracowała:Daria Kresa

 

 

 

 Czerwiec 2017

"Wychowanie dziecka to nie miła zabawa, a zadanie, w które trzeba włożyć wysiłek bezsennych nocy,

kapitał ciężkich przeżyć i wiele myśli..."

J. Korczak

Dorośli doskonale znają swoje prawa, niejednokrotnie zapominają o tym, że również i dzieci będąc częścią społeczeństwa mogą korzystać ze swoich praw zawartych w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i Konwencji Praw Dziecka. Konwencja Praw Dziecka została uchwalona przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w 1980 roku, a przez Polskę ratyfikowana w 1991 roku. Ratyfikacja Konwencji oznacza, że ustawodawstwo dotyczące dzieci nie może być sprzeczne z postanowieniami konwencyjnymi, a państwo ma obowiązek tych postanowień przestrzegać. Zgodnie z Konwencją dziecko jest podmiotem praw i wolności, a nie przedmiotem praw innych ludzi. Konwencja dbając o dobro dziecka nakłada na rodziców i wszystkie inne osoby, w tym również nauczycieli oraz organy władzy państwowej obowiązek kierowania się we wszystkich działaniach troską o najlepiej pojęty interes dziecka. Przewiduje również obowiązek państwa do zabezpieczenia zdrowotnych i wychowawczo-bytowych potrzeb dziecka. Konwencja jest prawem międzynarodowym, który zawiera tak szeroki katakog praw dziecka.

Konwencja o  Prawach Dziecka ustawia statut dziecka, oparty na następujących założeniach:

  • dziecko jest samodzielnym podmiotem, ale ze względu na swoją niedojrzałość psychczną i fizyczną wymaga szczególnej opieki i ochrony prawnej,
  • dziecko, jako istota ludzka, wymaga poszanowania jego tożsamości, godności i prywatności,
  • rodzina jest najlepszym środowiskiem wychowania dziecka,
  • państwo ma wspierać rodzinę, a nie wyręczać ją w jej funkcjach.

 

Prawa dziecka dotyczące przedszkolaków można podzielić według następujących kategorii:

 

  • Prawa i wolności osobiste to:

      - prawo do tożsamości i identyczności ( nazwisko, imię, obywatelstwo, wiedza o własnym 

       pochodzeniu),

     - prawo do swobody myśli,

     - prawo do wyrażania własnych poglądów i występowania w sprawach dziecka dotyczących,

       w postępowaniu administracyjnym i sądowym,

     - prawo do wychowania w rodzinie i kontaktów z rodzicami w przypadku rozłączenia z nimi,

     - prawo do wolności od przemocy fizycznej i psychcznej, wyzysku, nadużyć seksualnych i

       wszelkiego okrucieństwa.

 

  • Prawa socjalne to:

     - prawo do odpowiedniego standardu życia,

     - prawo do ochrony zdrowia,

     - prawo do zabezpieczenia socjalnego,

     - prawo do wypoczynku i czasu wolnego.

 

  • Prawo kulturalne to:

      - prawo do nauki,

      - prawo do korzystania z dóbr kultury,

     - prawo do informacji,

     - prawo do znajomości swoich praw.

 

Warto podkreślić, że dzieci swoich praw uczą się od dorosłych. Konwencja przede wszystkim na rodzinę kładzie obowiązek dbania o harmonijny rozwój dziecka, jak również zapewnienie bezpieczeństwa i uświadomienie dziecku jego własnych praw, to jednak nie umniejsza rangi nauczycieli, w tym także nauczycieli przedszkoli w tym zakresie. W przedszkolu, gdzie prawa dziecka są priorytetem, dba się szczególnie o ich przestrzeganie, a także wyposażenie dzieci w odpowiednią wiedzę i umiejętności, związane z tymi prawami. Niejednokrotnie w przedszkolu dziecko zdobywa pierwsze informacje dotyczące praw dziecka, uczy się poszanowania praw innych i radzenia sobie w sytuacjach naruszania praw własnych. Im wcześniej dziecko styka się z wyższymi wartościami takimi jak : sprawiedliwość , tolerancja, poszanowanie godności i wolności innych, tym łatwiej i szybciej zdobędzie umiejętności społeczno-moralne. Dzieci już od najmłodszych lat powinny poznawać swoje prawa. Niezastąpioną okaże się literatura dziecięca, która bawiąc dzieci jednocześnie je uczy. Wykorzystanie metod aktywizujących w planowaniu sytuacji edukacyjnych, pozwoli przedszkolakom zdobywać doświadczenia i kompetencje społeczno-moralne oraz nabywać wiedzę i umiejętności z zakresu znajomości praw dzieci.

 

Literatura:

1. Konwencja o Prawach Dziecka ( Dz. U. z 1991r., Nr 120, poz.526.)

2. Deklaracja Praw Dziecka ( Uchwalona przez Zgromadzenie Ogólne ONZ  w dniu 20 listopada 1959 r.)

3. Moje prawa : E. Czyż, Warszawa 1994.

 

Opracowała: Marlena Krasuska

 

Maj 2017

" Kto szuka dobra, z trudem je znajduje,

zło natomiast i bez szukania można znaleźć"

Demokryt z Abdery

 

 

Wiedza o tym , co dobre, a co złe należy do sfery etycznej , do kanonów moralności. Pojęcie moralności odnosi się do zachowań ocenianych w kategoriach dobra i zła, dotyczy takich norm i zasad, które pozwalają na życie w społecznościach możliwie bez tarć i krzywdy innych ludzi. Kształtowanie norm i zasad postępowania moralnego jest sprawą niezwykle trudną. Tak trudną , że wielu dorosłych ludzi nie ma ich wpojonych, nie ma właściwego systemu wartości. Jak więc przekazywać wiedzę o tym, co dobre dzieciom, jak kształtować ich moralność?

 

Podstawowe zasady wychowania ku wartości  młodego pokolenia :

  1. Dziecku należy pokazywać, unaocznić wiele zachowań, tak by odczuwało emocjonalnie czyjś ból, smutek, lęk, obawę, radość, poczucie bezpieczeństwa, itp. Należy wyjaśnić , czym były spowodowane te uczucia, a dopiero potem sformułować , nazwać normę, zasadę bardziej ogólną - to było dobre, to było złe i jeszcze raz wyjaśnić, dlaczego.
  2. Dzieci poznają dobro i zło także przez bajki. Jeżeli po opowiedzeniu, przedstawieniu, przeczytaniu bajki pozwolimy im mówić o tym, co czuli , dlaczego tak czuli bohaterowie bajki, to ten magiczny, pełen emocji świat pozwoli maluchom przeżyć uczucia bochaterów i zrozumieć, co jest dobre, a co złe. Wiemy, że w bajkach dobro w końcu zwycięża, a zło zostaje ukarane.
  3. Dobro i zło poznają dzieci przez obserwowanie i naśladowanie osób dorosłych -rodziców, nauczycieli. Jwśli dzieciom jest dobrze z nami, będą naśladować dobro. Będą mówić : proszę, przepraszam, pomogę ci, będą pocieszać, będą starały się mówić prawdę, nie dokuczać, nie przezywać, nie ranić innych. Dzieci przez identyfikację z nami, lubianymi osobami, będą przyswajać sobie wszystko to, co my , dorośli sobą reprezentujemy. To wielka odpowiedzialność być dorosłym wśród dzieci!
  4. Dobro i zło poznają dzieci również poprzez nasze reakcje na ich zachowanie. Wszelkie pochwały, nagrody słowne i emocjonalne są dla dzieci informacją , że tak trzeba, że tak należy postąpić, np. Tak pięknie pomogłeś koledze., Wiem, że chciałaś bawić się lalką, ale oddałaś ją Zosi, kiedy o nią poprosiła., Postąpiłaś wspaniale, jestem z Ciebie dumna!, itp.
  5. Dzieci powinny znać normy i zasady postępowania, powinny wiedzieć, co wolno, a czego nie należy czynić i dlaczego. Ze starszymi dziećmi warto wspólnie pisać ( dzieci mówią, pani pisze), a z młodszymi rysować obowiązujące zasady postępowania. Pamiętajmy tylko,że to są dzieci i ważnych zasad i norm powinno być tylko kilka. Warto spisać je na kartonie, a każde dziecko powinno , jeśli już potrafi, pod "dokumentem" złożyć swój "podpis". Dzieci zaczynają same pilnować norm, czasem tylko warto im o nich przypominać.  

 

Dzieci około trzech lat przez skutki swoich działań i dzięki naszym reakcjom na nie stopniowo się uczą, co wolno, a czego nie wolno, co dobre, a co złe. Dziecko w wieku przedszkolnym zna już podstawowe normy, ale jest przekonane, że normy są związane z obecnością osoby dorosłej. Nieobecność dorosłych powoduje też nieobecność zasad. Dzieci w tym wieku traktują normy jako coś zewnętrznego. Kierują się swoimi chęciami, emocjami, a nie normami. Myśleniu  konkretnemu, jakie jest typowe dla przedszkolaka, towarzyszy też konkretne, realne rozumienie norm. Dziecko osądza zachowanie (czyjeś) w kategoriach dobra lub zła, oceniając skutki działań, a nie ich intencję.

 Literatura:

1. M. Bogdanowicz: Psychologia kliniczna dziecka w wieku przedszkolnym;

2.  M.Żebrowska: Psychologia rozwojowa dzieci i młodzieży.

 

 Opracowała: Marlena Krasuska

 

Kwiecień 2017

 

"Dojrzałość szkolna to gotowość dziecka do rozpoczęcia nauki w szkole,

która polega na gotowości dziecka do podjęcia nowych zadań , jak i na zdolności przystosowania się do nieznanego środowiska

oraz ogólnie zmienionej sytuacji życiowej"

M.Kwiatkowska

 

Jednym z głównych zadań przedszkola jest przygotowanie dzieci do podjęcia nauki w szkole i właśnie końcowym wynikiem tej pracy jest dojrzałość szkolna, polegająca na osiągnięciu przez dziecko takiego stanu rozwoju fizycznego, społecznego, umysłowego i technicznego, który umożliwi sprostanie obowiązkom szkolnym. O dojrzałości szkolnej świadczy umiejętność: koncentracji, skupienia uwagi, reagowania na zakazy i nakazy, odpowiadania na pytania, jak również konkretne umiejętności, jak: pierwsze próby czytania, pisania. 

Podstawą do określenia stopnia dojrzałości fizycznej jest ocena stanu zdrowia - odporność na choroby oraz sprawność manualno- ruchowa. Przejawem dojrzałości emocjonalno - społecznej będzie stopień samodzielności, zaradności, łatwość w nawiązywaniu kontaktów oraz umiejętność podorządkowywania się niezbędnym wymaganiom dyscypliny. Dziecko społecznie dojrzałe cechuje: obowiązkowość, wytrwałość oraz wrażliwość na opinię nauczyciela. O umysłowej gotowości dziecka do nauki świadczy jego poziom aktywności poznawczej. Dziecko umysłowo dojrzałe chce się uczyć, interesuje się czytaniem i pisaniem. Potrafi uważnie i ze zrozumieniem słuchać tego co mówi nauczyciel, rozumie i wypełnia jego polecenia. O umysłowej gotowości stanowi również poziom mowy i myślenia, umiejętność swobodnego i zrozumiałego dla otoczenia wypowiadania się , formuowania pytań , wyrażania własnych sądów i wniosków.

Tak więc w pracy w grupie najstarszej zwracamy uwagę przede wszystkim na poziom tych umiejętności, które w szczególny sposób gwarantują dziecku dobry start i powodzenie w początkowych latach nauki szkolnej. Będzie to w pierwszej kolejności: komunikatywne wypowiadanie się i poprawne porozumiewanie się dzieci między sobą i nauczycielem, umiejętne posługiwanie się mową wiązaną, np. w oparciu o historyjkę obrazkową. Aby osiągnąć odpowiedni poziom nad rozwojem mowy dziecka, nauczyciel wykorzystuje wszystkie sprzyjające temu sytuacje. Staramy się sami dużo rozmawiać z dziećmi grupowo i indywidualnie na tematy dla nich interesujące, wydajemy im polecenia i kontrolujemy czy je dobrze zrozumiały. Kształtujemy mowę dziecka również  wtedy, gdy słuchają opowiadań, wierszy, uczą się tekstów piosenek czy uczestniczą w teatrzykach. Dla kształtowania mowy gramatycznej decydujące znaczenie ma wzór poprawnej mowy otoczenia, stwarzamy okazję do ćwiczeń utrwalających poprawne formy gramatyczne.

Do podjęcia nauki pisania dziecko przygotowywane jest już od pierwszego roku pobytu w przedszkolu. Służą temu zabawy ruchowe kształtujące poczucie kierunku w odniesieniu do własnej osoby, następnie ćwiczenie równowagi i pamięci ruchowej poprzez naśladownictwo zaobserwowanych ruchów. W celu usprawnienia rąk organizuje się zabawy związane z toczeniem, chwytaniem oraz dużą rolę odgrywa tu działalność plastyczno - konstrukcyjna, a w szczególności: lepienie, malowanie, ukłakanie. Dopiero w ostatnim roku pobytu dziecka w przedszkolu prowadzi się tzw. ćwiczenia graficzne, uczące dzieci pisania.

Kształtujemu również pojęcia matematyczne poprzez porównywanie, przeciwności ( wysoki - niski ), uporządkowanie według obranej zasady wraz ze stopniowaniem ( nisko, niżej , najniżej ) oraz równości ( tyle samo, mniej, węcej ). Dzieci poznają również figury geometryczne ( koło, trójkąt, kwadrat, prostokąt ) , ich kształt i nazwę. Zapoznają się także z pojęciami zbioru ( na zabawkach, przedmiotach znanych dzieciom ). Posługują się liczebnikami w zakresie 10. To już w przedszkolu dzieci uczą się dodawać i odejmować. 

Celem zbliżenia dziecka do szkoły organizujemy wycieczki do budynku szkolnego, zapoznajemy je z przeznaczeniem poszczególnych pomieszczeń, nawiązujemy kontakty z nauczycielami i dziećmi szkolnymi. Wszystko to ma wpłynąć na zainteresowanie dziecka szkołą oraz zachęcić do nauki.

O powodzeniu szkolnym dziecka decyduje wiele czynników między innymi właśnie dojrzałość szkolna, ale nie tylko. Losy szkolne dziecka zależą również od form i metod pracy dydaktycznej. Ponadto w karierze szkolnej dziecka znaczną rolę odgrywają warunki życia i sposób wychowania domowego, zdrowie oraz  to , jak się układają relacje między uczniem, a nauczycielem oraz rówieśnikami. Biorąc pod uwagę , że losy dziecka w szkole pod wpływem wielu czynników mogą się zmieniać w sposób mniej lub bardziej korzystny dla niego, należy przyjąć , że dojrzałość szkolna stanowi problem nie tylko przy wstępowaniu do szkoły, ale przez cały okres nauki, szczególnie zaś przy przejściu dziecka do nowych etapów nauczania.

 

Dziecko dojrzałe do nauki szkolnej potrafi:

  • powiedzieć, jakie ma imię i nazwisko, ile ma lat, gdzie mieszka, opowiedzieć o pracy rodziców,
  • narysować rysunek postaci ludzkiej: postać jest kompletna, części ciała są proporcjonalne do całości, części ciała są rozmieszczone właściwie,
  • obchodzić się z przyborami do rysowania, malowania, pisania; nie wychodzić poza linie kolorując obrazek; nazwać to co narysowało,
  • ciąć nożyczkami w linii prostej i krzywej; lepić z plasteliny,
  • dobrać w pary przedmioty lub obrazki, klasyfikować je wg określonej zasady, np. owoce, pojazdy, zwierzęta,
  • łączyć zbiory wg określonej cechy, np. wielkość, kolor,
  • wskazać różnice w pozornie takich samych obrazkach,
  • rozpoznać różne dźwięki z otoczenia, np. głosy zwierząt,
  • liczyć kolejno do 10 ; po przeliczeniu liczmanów powiedzieć, ile ich jest,
  • dokonywać dodawania i odejmowania na konkretach w zakresie 10,
  • ma dobrą koncentrację uwagi,
  • jest zainteresowane pracą i jej efektami,
  • jest odporne na niepowodzenia,
  • jest wytrwałe przy dłuższym wysiłku,
  • prawidłowo wymawiać wszystkie głoski,
  • nazwać głoskę na początku i na końcu wyrazu, różnicować wyrazy o podobnym brzmieniu, np. kran – tran, góra – kura, bada – pada,
  • podzielić zdanie na wyrazy, wyrazy na sylaby,
  • opowiedzieć treść obrazka posługując się mową zdaniową,
  • rozwiązać proste zagadki,
  • czytać niedługie teksty ze zrozumieniem,
  • uważnie słuchać przez dłuższą chwilę opowiadania, bajki, muzyki,
  • wykonać proste ćwiczenia gimnastyczne; uczestniczyć w grupowych zabawach ruchowych,
  • wskazać lewą i prawą stronę swego ciała i osoby stojącej na wprost,
  • doprowadzić do końca rozpoczętą zabawę, pracę, w trudniejszych sytuacjach zwrócić się o pomoc do osoby dorosłej,
  • zgodnie bawić się z rówieśnikami – współdziałać, czekać na swoją kolej,
  • działać sprawnie; umieć podporządkować się słownym poleceniom,
  • wykonać podstawowe czynności samoobsługowe: samodzielnie zjeść, ubrać się, umyć, zawiązać sznurowadła, zapiąć guziki, zamki,
  • ma dobre tempo pracy,
  • siedmiolatek potrafi nawiązać kontakty z rówieśnikami i dorosłymi, jest wrażliwy na opinię nauczycieli i innych osób dorosłych.

 

Rodziców, których niepokoją zbyt małe postępyu ich pociech, zachęcamy do skorzystania z możliwości przeprowadzenia specjalistycznych badań w najbliższej Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej oraz uczęszczania dziecka na zajęcia terapii pedagogicznej czy logopedycznej, dzięki którym ma ono szansę wyćwiczyć słabiej rozwinięte funkcje,a tym samym osiągnąć odpowiedni poziom dojrzałości szkolnej.

Literatura:

1. Szczyrba D., "Czynniki wpływające na poziom dojrzałości szkolnej", Tychy 2003;

2. Wilgocka - Okoń B., " Gotowość szkolna dziecka sześcioletniego", Warszawa 2003.

 

Opracowała: Marlena Krasuska

 

 

 

Marzec 2017 

" Nie jest wychowawcą , kto się oburza, kto się dąsa,

kto ma żal do dziecka, że jest takie , a nie inne,

taki nie może być wychowawcą.

Takie się urodziło lub takie okoliczności je ukształtowały..."

Janusz Korczak

 

Dysleksja to zaburzenie objawiające się trudnościami w nauce czytania i pisania u dzieci, które nie powinny mieć z taką nauką problemów, są w normie intelektualnej, nie mają żadnych poważnych wad wzroku i słuchu ani schorzeń neurologicznych, są otoczone w przedszkolu - szkole prawidłową opieką dydaktyczną i nie są zaniedbane środowiskowo. Dysleksja to nie choroba, którą można wyleczyć, dyslektykiem jest się na całe życie. Dlatego ważne jest wyćwiczenie różnych strategii postępowania, dzięki którym dysleksja nie będzie przeszkadzać w  codziennym życiu. Prowadzi się wówczas terapię pedagogiczną czyli zajęcia kompensacyjno- korekcyjne. Im wcześniej terapia się zaczyna, tym lepiej dla dziecka.

Dysleksja ma różne postacie zaburzeń

Specjaliści wyróżniają kilka odmian zaburzeń w czytaniu i pisaniu. Mogą one występować oddzielnie lub się łączyć:

  • dysleksja - trudności w płynnym czytaniu, połączone często także z kłopotami w pisaniu;
  • hiperdysleksja - nieumiejętność czytania ze zrozumieniem mimo dobrego opanowania techniki czytania;
  • dysortografia - trudności z opanowaniem poprawnej pisowni ( ortografii );
  • dysgrafia - problemy z kaligrafią czyli tzw. brzydkie pisanie, trudne do odczytania;
  • dyskalkulia - trudności z opanowaniem matematyki.

 

DZIECKO Z RYZYKIEM DYSLEKSJI

Drogi Rodzicu !!!

  1. Staraj się by Twoje kilkuletnie dziecko ćwiczyło, na przykład podrzucanie i łapanie piłki oraz rzucanie nią do celu.
  2. Ucz dziecko jazdy na rowerku i hulajnodze, chodzenia po murku.
  3. Jeśli Twoje dziecko w wieku przedszkolnym nie lubi rysować i nie radzi sobie z codziennymi czynnościami: trudno mu nauczyć się samodzielnie jeść, zapinac guziki, zawiązywać sznurowadła "na kokardkę", nie bagatelizuj tych problemów. Cierpliwie i spokojnie ucz je na zasadzie małych ktoków.
  4. Chwal i zachęcaj , nawet jeśli dziecko jest nieporadne: " Potrafiłeś zawiązać jedną pętelkę, spróbuj tak samo zrobić z drugą".; " Pokolorowałeś misia, a teraz spróbuj pomalować drzewo".
  5. Zapewniaj dziecku okazję do ćwiczeń przy wykonywaniu codziennych czynności:nie wyręczaj go w ubieraniu, zapinaniu,  nie karm, podsuwaj do wykonania proste zadania.
  6. Zwróć się do logopedy , kiedy zauważysz, że Twoje dwu-, trzyletnie dziecko nie zaczęło jeszcze mówić albo mówi bardzo źle. Opóźnienie rozwoju mowyto wczesny objaw zwiastujący późniejsze trudności w czytaniu i pisaniu.
  7. Zacznij od sylab- im wcześniej dziecko zacznie ćwiczyć, tym większa szansa powodzenia. Czasami można w ten sposób nawet zapobiec dysleksji i dysgrafii.
  8. Ćwicz  u dzieci tak zwany słuch fonemowy, czyli umiejętność wyróżniania głosek, na przykład końcowej i początkowej, a także dzielenie wyrazu na sylaby i scalania sylab. Dzieci z dysleksją mogą mieć trudności z dzieleniem na sylaby, ale jeżeli wcześnie rozpoczniecie ćwiczenia, opanują tę umiejętność.
  9. Poradź dziecku , by każdą sylabę wyklaskiwało lub wytupywało. Jeżeli sprawia mu to kłopot, niech położy rękę nieruchomo kilka centymetrów pod brodą. Przy wymawianiu samogłosek, które tworzą sylaby, broda dotknie ręki.
  10. Kiedy dziecko opanuje dzielenie na sylaby, ćwicz rytmy, które polegają na zgodności sylab.
  11. Czytaj dziecku głośno krótkie rymowanki i wyliczanki, na przykład klasyczne wiersze Brzechwy i Tuwima. Poproś dziecko, aby głośno je powtarzało.
  12. Współpracuj z nauczycielem, logopedą.

 

Literatura:

1. Krasowicz - Kupis G.,  " Dysleksja Rozwojowa: Perspektywa psychologiczna" , Wydawnictwo Harmonia, Gdańsk 2006;

2. Wołot J., " Dzieci z ryzykiem dysleksji", Artykuł: Wychowanie w Przedszkolu, Luty 2017

Opracowała: Marlena Krasuska

 

 

 

 

Luty 2017

 

"We wczesnym dzieciństwie dłoń pomaga rozwojowi inteligencji,

a u dorosłego człowieka jest narzędziem, które determinuje jego los na ziemi"

David Katz

 

Motoryka- to pojęcie określające czynności ruchowe człowieka i to zarówno te związane z przemieszczaniem się, np. chodzenie, bieganie, jak również z czynnościami manualnymi - wykonywanymi za pomocą rąk.Odpowiednio motorykę można podzielić na dwa rodzaje: mtoryka mała i duża. Motoryka duża odnosi się do zręczności ruchowej całego ciała. Motoryka mała natomiast dotyczy czynności związanych z użyciem palców i dłoni. Jak wiadomo rodzicom i nauczycielom oraz wszystkim mającym kontakt z dziećmi- każde dziecko rozwija się w swoim indywidualnym tempie , chociaż istnieją ogólne przyjęte normy czasowe, w których dziecko powinno osiągnąć pewien stopień rozwoju. Dotyczy to wszystkich sfer rozwoju dziecka- również rozwoju motoryki, np. dziecko trzyletnie, zaczynając , zaczynając uczęszczać do przedszkola potrafi już chodzić, biegać, skakać, wspinać się i pokonywać pokonywać niewielkie przeszkody, rzucać, przenosić, itp. Okres przedszkolny jest jednak okresem bardzo ważnym, bo właśnie w tym czasie wszystkie czynności dziecka zmieniają się , doskonalą, nabierają płynności i celowości. O rozwoju motoryki może świadczyć fakt, iż dziecko tworzy nowe kombinacje np. bieganie łączy ze skokiem, bieg z kopnięciem , np. piłki, lub w dalszym okresie bieg z rzytem co wymaga już dłuższego etapu rozwoju. Tak samo wymaga sprawa motoryki małej. Dziecko trzyletnie jest mało samodzielne i w wielu czynnościach wymaga jeszcze pomocy, dotyczy to ubierania się , jedzenia, rysowania. Aby dziecku pomóc w rozwijaniu tych wszystkich czynności motorycznych i manualnych, potrzebna jest współpraca rodziców i nauczycieli, którzy powinni stwarzać dziecku różnorodne okazje do opanowywania nowych sprawności i zachęcać do pokonywania trudności, szczególnie na początku drogi edukacyjnej.

 

W jaki sposób pomagać dziecku?

 

Każde dziecko odczuwa naturalną potrzebę ruchu, a więc należy dbać , aby dziecko jak najwięcej przebywało na świeżym powietrzu i w ruchu, jest ono bowiem głównym biologicznym stymulatorem rozwoju. Stwarzajmy zatem dzieciom okazję do biegania, grania w piłkę, skakankę, itp. Często zdarza się , że dzieci, jeśli już wychodzą na powietrze to raczej na spacery, do sklepu. Niestety dłuższe spacery są dla nich nużące, według nich nic się nie dzieje, dziecko czuje się " uwięzione", pnieważ nie może zaspokoić potrzeby ruchu i pozbyć się energii, która je rozpiera. Zamiast godzinnego spaceru pozwólmy zatem dzieciom ten czas spędzić na placu czy boisku, gdzie na bezpiecznych sprzętach mogą rozwijać swoją motorykę i spożytkować energię. 

To samo dotyczy sprawności manualnej. Dzieci interesują się tym, co robią dorośli i uczą się przez obserwację i naśladowanie. Jak jednak dziecko ma nauczyć się podstawowych czynności samoobsługowych, jeśli cały czas jest wyręczane przez rodziców. Taki błąd popełniają rodzice nagminnie w domu i w przedszkolu, tłumacząc swoje postę powanie pośpiechem lub tym, że ich dziecko jest jeszcze małe. Jeżeli dziecko nię będzie miało okazji do manipulowania i próbowania, to nie będzie umiało wykonywać tych czynności nawet kiedy będzie duże. Rozwój czynności manualnych nie przychodzi bowiem z wiekiem, tylko w miarę ćwiczeń. Świadomi nauczyciele i rodzice, dbający o prawidłowy  rozwój dziecka, powinni stwarzać okazje do ćwiczeń zarówno małej , jak i dużej motoryki, wtedy nie będzie potrzeby prowadzenia ćwiczeń pod okiem fachowców.Wykorzystajmy to , iż dziecko jest ciekawe świata i tego , co i jak się dookoła niego dzieje. Doskonałą metodą rozwijania sprawności manualnej dziecka jest wykonywanie różnych prac plastycznych, przy wykorzystywaniu różnych technik i materiałow.

 

Rozwijając sprawność manualną dzieci , pozwólmy mu zatem na:

 

  • malowanie palcami i rysowanie kredkami na dużych i małych arkuszach,
  • malowanie jednocześnie obydwiema rękami,
  • malowanie krótkich kresek i długich linii prostych lub spiralnych,
  • malowanie linii falistych pionowych i poziomych,
  • łączenie punktów,
  • rysowanie szlaczków, czyli ćwiczenia grafomotoryczne,
  • wycinanie- najpierw prostych elementów, potem coraz bardziej skomplikowanych kształtów,
  • zabawy z różnorodnymi materiałami plastycznymi- od plasteliny, ciastoliny, przez masę solną i papierową,
  • wydzieranki z kolorowego papieru,
  • nawlekanie koralików,
  • zabawa drobnymi klockami. 

Przy wszystkich tych czynnościach mających na celu usprawnianie czynności manualnych pamiętajmy, aby zapewnić dzieciom bezpieczeństwo, szczególnie przy wykorzystywaniu drobnych materiałów. Pamiętajmy także o tym, że sprawność manualna ma duży wpływ na dalszą edukację naszego przedszkolaka, pozwala na płynniejsze ruchy ręki dzieci, przyczyniając się do sprawnego i ładnego pisania w szkole.

 

Literatura:

1. Z. Stobodzian: "Twórcza praca dziecka";

2. S. Popek: "Twórczość artystyczna w wychowaniu dzieci i młodzieży".

 

                                                                                                                                                                                                                                    Opracowała: Marlena Krasuska

 

 

 

 

 

 

Styczeń 2017

 

 

"Przez zdrowie rozumiem możność istnienia pełnym, dojrzałym, żywym,radosnym życiem,

w ścisłym związku z tym co kocham

- ziemią i wszystkimi jej cudownościami"

Katherine Mansfield

 

Dla każdego rodzica najważniejsze jest zdrowie dziecka. Problem przeziębień wśród dzieci jest szczególnie aktualny w okresie jesienno - zimowym, kiedy maluchy częściej niż  w innych porach roku narażone są na różnego rodzaju infekcje.Duże skupiska dzieci , takie jak przedszkole czy szkoła są w tym czasie istną "wylęgarnią" wirusów i bakterii, przenoszących się z malucha na malucha. Zdrowie naszych dzieci zależy od ich odporności. Odporność kształtuje się już w łonie matki. Wpływ na pracę układu immunologicznego ma styl życia i odżywianie matki. Odporność kształtujemy codziennie od pierwszego dnia narodzin naszej pociechy.

A więc najlepiej zacząć od początku, czyli od pierwszych dni życia malca. Naturalny pokarm dostarcza dziecku gotowych przeciwciał chroniących malucha przed wszelkimi infekcjami. Dlatego warto karmić niemowlę piersią minimum 6 miesięcy, a najlepiej znacznie dłużej.Żywienie dziecka ma ogromne znaczenie dla jego sił ochronnych nie tylko w niemowlęctwie. Zawartość talerza dziecka działa jak tarcza ochronna. Ważne, aby w małej objętości zawierało się jak najwięcej cennych dla zdrowia witamin i mikroelementów.Szczególnie ważna dla ochrony przed infekcjami jest witamina C , która pobudza aktywność komórek odpornościowych, a także przyspiesza  powrót do zdrowia, gdy dziecko złapie już infekcję. Niech na talerzu dziecka często goszczą warzywa i owoce bogate w witaminę C, między innymi czarne i czerwone porzecz, owoce cytrusowe i jagodowe, kiwi, melony, a także natka pietruszki, kiszona kapusta, rzepa, cebula, brokuły, czerwona papryka. Również zimą sięgaj po przetwory i mrożonki, bo wtedy dzieci są bowiem  najbardziej narażone na infekcje. Warto też dodatkowo wspomagać organizm dziecka podając nu preparaty witaminowe. W aptece jest ich bardzo dyżo , zachęcają smakiem i kolorem.

Wiemy,że za choroby naszych dzieci odpowiadają wirusy i bakterie. Ale nie wszystkie bakterie są dla dzieci szkodliwe. Są i takie, które chronią je przed atakami chorobowymi - to probiotyki. Te dobtoczynne bakterie przyswajamy wraz z kiszoną kapustą, jogurtami, kefirami. Należy, więc pilnować by dziecko zjadało codziennie choć niewielką porcję fermentowanych napojów mlecznych. Jeśli dziecko choruje częściej niż inne dzieci należy sięgać po wzmacniające dodatki do dań: cebulę, czosnek, chrzan i miód. To naturalna broń w walce z zarazkami, która może nie dopuścić do tego, żeby infekcja rozwinęł się.  

O odporności dziecka decyduje też dbanie o czystość rąk. Nauczmy dziecko mycia rąk, zawsze po powrocie do domu, przed każdym posiłkiem i pokażdy skorzystaniu z toalety. Na rękach aktywnego dziecka aż roi się od bakterii i wirusów, jest ich więcej niż u dorosłych, bo dzieci długo "nie brzydzą się" niczego i dotykają wszystkiego. Wystarczy , że brudna ręka powędruje w okolicę buzi dziecka i już kolejna dawka bakterii zostaje połknięta.

Można też hartować dziecko. Krótkie zimne kąpiele hartują dziecko, a tym samym znakomicie podnoszą jego odporność. Starsze dzieci należy namawiać do krótkiego pobrodzenia w zimnej wodzie w wannie tuż przed kąpielą lub do szybkiego chłodnego "deszczyku" po myciu. Latem dobrze jest jak dziecko popluska się nawet w zimnym jeziorze lub morzu. Ważne, by trwało to krótko, a potem należy dopilnować, aby dziecko szybko się wytarło . To znakomicie polepsza ukrwienie ciała, przygotowuje organizm do skoków temperatury, z którymi będzie się malec zmagał jesienią i zimą. Dobrym sposobem na hartowanie dziecka jest też basen oraz inne formy ruchu - najlepiej na świeżym powietrzu. Mali sportowcy zdecydowanie mniej chorują niż ich nieaktywni koledzy. Należy, więc wykorzystać każdą okazję , by wybrać się z dzieckiem na spacer, choćby na krótko, czy wybrać się na rower. Niech nie zniechęca nas nawet "zła" pogoda - dla odporności jest "dobra", hartuje i wzmacnia. Mróz, deszcz czy wiatr to nie powód, by siedzieć w domu, należy odpowiednio do warunków pogodowych  się ubrać i wyjść na dwór.

Również odpowiednia ilość snu ma ogromne znaczenie dla sprawnego działania układu immunologicznego. Malutkie dziecko samo reguluje sobie, ile w ciągu doby śpi, zasypia w każdym, miejscu i niemal w każdej pozycji, gdy czuje się zmęczone. Ze starszym dzieckiem nie jest już tak prosto. Jego ciekawość świata często nie pozwala mu zasnąć,a wieczorem trudno jest zagonić je do łóżka. Ale stały rytm dnia, w tym odpowiednio wczesna godzina " przymusowego "spania,dobrze służy rozwojowi dziecka i jego odporności.Przeciętny przedszkolak powinien spać 11-12 godzin, a dziecko w wieku szkolnym nie krócej niż 9 godzin. Wyspany malec jest wypoczęty, radosny, a pogoda ducha i głośny śmiech to nie mniej skuteczna metoda ochrony przed infekcjami niż wszystkie inne. Śmiech szczery, głośny dotlenia organizm, powoduje lepsze krążenie, a więc i odżywienie wszystkich tkanek, a w dodatku powoduje wyzwalanie się dobroczynnych hormonów - endorfin. 

 

Literatura:

 1. U. Bohmig: "Zdrowie naszych dzieci";

2. D.Siemek: "Problemy wieku przedszkolnego".

 

 

 

                                                                                                                                                                                                              Opracowała:  Marlena Krasuska

 

 

 

 

Grudzień 2016

 

 

Piękno tej ziemi, skłania mnie do wołania

o jej zachowanie, dla przyszłych pokoleń.

Jeśli kochacie tę ojczystą ziemię,

niech to wołanie nie pozostanie bez odpowiedzi”.

 

Jan Paweł II

 

Zdrowie nasze i naszych dzieci w dużym stopniu zależy od stanu czystości wody, powietrza, gleby. Możemy wpływać na stan naszego środowiska, chronić przyrodę lub przyczynić się do jej degradacji. Gdy przychodzi okres jesienno – zimowy pogarsza się jakość otaczającego nas powietrza, a odpowiedzialność za taki stan ponoszą mieszkańcy obszarów miejskich i wiejskich, którzy w ramach oszczędności spalają śmieci w piecach. Spalanie śmieci w domowych piecach daje złudne oszczędności. Płacisz za to zdrowiem! Trujesz siebie i swoje dzieci, skazując je na choroby górnych dróg oddechowych, astmę i alergię. A moralna odpowiedzialność za środowisko? Dym ze spalonych tworzyw sztucznych, czy innych śmieci, zatruwa powietrze, wodę i glebę. Tak więc poranek, zamiast błękitem nieba, wita nas zadymionym powietrzem.

 

A czy ludzie wiedzą czym wówczas oddychają?

Podczas spalania śmieci powstają tlenki węgla i azotu, dwutlenek siarki, cyjanowodór, metale ciężkie, a także rakotwórcze dioksyny i furany. Substancje te zanieczyszczają nasze najbliższe otoczenie. Spalając plastikowe butelki i folie wytwarzasz chlorowodór, który w połączeniu z parą wodną tworzy kwas solny – kwaśne deszcze. Dlatego spożywasz zatrute mleko, jaja, warzywa i owoce. Paląc śmieci uwalniasz do środowiska wiele szkodliwych substancji, które rozprzestrzeniają się w sposób niekontrolowany i są wdychane przez Ciebie i Twoje dzieci.

 

O czym powinni pamiętać dorośli?

 

W piecu domowym nie wolno palić śmieci. Szczególnie niebezpieczne dla zdrowia jest spalanie odpadów z tworzyw sztucznych np. butelek typu PET ,worków foliowych, a także opakowań po sokach, mleku, odpadów z gumy, lakierowanego drewna, mebli.

W piecu domowym wolno palić: węgiel, koks; odpady z kory i korka; papier i tekturę , karton.

 

Każdy z nas chciałby zapewne żyć w czystym, nieskażonym środowisku, odpoczywać w zielonym , pachnącym lesie, oddychać czystym powietrzem. Czy tak będzie – to zależy od właściwego postępowania każdego z nas, od naszej wrażliwości , od tego czy zaszczepimy w naszych dzieciach troskę o naszą planetę. Już teraz pomyśl o przyszłych pokoleniach.

 

 

 

Źródło:

Ekologia.pl

 

Opracowała: Marlena Krasuska

 

 

 

 

 

 

 

 

Listopad 2016

 

Czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła”

Wisława Szymborska

 

 

Książki rozbudzają ciekawość świata i pozwalają go zrozumieć. Drogi Rodzicu wykorzystaj to, że maluchy uwielbiają, gdy im się głośno czyta i naucz swoje dziecko sięgać po lekturę. Postaraj się, aby wspólne czytanie było czasem szczególnym, kojarzącym się z radością, fascynującą przygodą i bliskością rodziców i dzieci. Dlatego, gdy bierzesz do ręki książeczkę, odłóż na bok wszystkie zajęcia i poświęć całą uwagę latorośli. Niech ona decyduje o tempie czytania. Pozwól jej zadawać pytania i wracać do tekstu. Przeczytaj fragment, całą stronę , a może i całą książeczkę jeszcze raz, jeśli maluch cię o to poprosi. W ten sposób wydobywaj z bajki to, co go szczególnie interesuje. Bądź blisko swojej pociechy. Dzieci, którym czytanie kojarzy się z siedzeniem u mamy lub taty na kolanach i przytulaniem się, chętnie później same sięgają po lekturę. Większość maluchów nie potrafi na początku skupić się podczas lektury, ale wytrwałość popłaca.

 

Badania naukowe potwierdzają, że głośne czytanie dziecku:

uczy je uważnego słuchania i rozwija zdolności koncentracji;

daje poczucie bezpieczeństwa, dziecko czuje się kochane i nabiera wiary w siebie;

poszerza wiedzę, zainteresowania, uczy myślenia;

wzbogaca słownictwo i mowę ;

chroni przed uzależnieniem od telewizora ;

wspomaga rozwój emocjonalny, rozwija wrażliwość ;

uczy odróżniania dobra od zła ;

ułatwia naukę w szkole ;

poprawia płynność czytania.

 

 

RADY DLA RODZICÓW:

 

 

1. Ustal porę czytania:

 

Czytaj dziecku przynajmniej raz dziennie, najlepiej przed snem. Z czasem stanie się to ulubionym rytuałem. Nigdy nie zmuszaj dziecka do uważnego słuchania, aby nie zmienić przyjemności w obowiązek. Lektura powinna być porą wspólnych odkryć i wzruszeń.

 

2. Unikaj monotonii:

 

Dzieci są wyjątkowo czułe na intonację. Odrobina ekspresji nie tylko ożywi czytany tekst, ale uczyni go bardziej zrozumiałym. Naśladuj więc różne dźwięki, np. szelest liści, głosy zwierząt, itp.

 

3. Czytaj wielokrotnie:

 

Maluchy często przez kilka kolejnych wieczorów proszą o tę samą bajkę. Nie odmawiaj. Powtórki poszerzają słownictwo i pogłębiają rozumienie tekstu. Gdy dziecko słucha czytanego tekstu po raz pierwszy, zwykle nie rozumie wszystkich słów. Przy każdym kolejnym pojmuje coraz więcej. Kiedy ty się nudzisz, czytając po raz piąty tą samą książkę, twoja pociecha rozumie już każde słowo i bardzo ją to cieszy. Jeśli chcesz, aby twoje dziecko wybrał w końcu inną książkę , zaproponuj zabawę: napisz tytuły ciekawych bajek na karteczkach, gdy nadejdzie pora czytania, zaproponuj losowanie. Może się uda.

 

4. Ucz aktywności:

 

Zanim twoje dziecko posiądzie umiejętność czytania, może czynnie uczestniczyć w lekturze. Na początku przez pokazywanie postaci na obrazkach, np. Gdzie jest kotek?, później przez uzupełnianie zdań lub rymów w wierszu. Gdy sięgasz po bajkę po raz pierwszy, wyjaśnij maluchowi pojęcia , których nie zna. Podczas następnej lektury tej samej książki, zachęć go , ale nie zmuszaj, aby pokazał na rysunku, np. poznane poprzednio zwierzątko lub odpowiadał na pytania związane z treścią. Jeśli chcesz wzbogacić słownictwo dziecka, zadawaj pytania wymagające dłuższej odpowiedzi, np. Co robi miś?, zamiast: Czy miś je miód? Chwal za trafne odpowiedzi.

 

5. Bądź twórczy:

 

Nie musisz czytać słowo w słowo. Jeśli zauważysz , ze maluch się nudzi, skracaj tekst. Gdy opowiadanie nie interesuje go, skoncentruj się na ilustracji, np. Spójrz na te kotki – co one robią? Gdy książeczki nie posiadają zbyt bogatej ilustracji , możesz wykonać z dzieckiem papierowe kukiełki , a nawet dekorację do treści tekstu. Będzie to ciekawa przygoda.

 

6. Dawaj przykład:

 

Dzieci rodziców , którzy chętnie czytają, z reguły same sięgają po lekturę. Niech twoja pociecha widzi cię podczas lektury. Naucz ją też , jak należy szanować książki.

 

 

Wybierając książki dla dzieci, należy brać pod uwagę nie tylko wiek, ale również rozwój emocjonalny i intelektualny. Jeśli twój roczny maluch wykazuje zainteresowanie, nie musisz czekać z przeczytaniem, np. „Lokomotywy”, aż skończy dwa lata. Najważniejsze, aby książka była ciekawa, napisana poprawną polszczyzną , niosła jednoznaczny przekaz moralny i unikała stereotypów ( np. dziewczynki wszystkiego się boją).

 

 

 

 

NASZA PRZEDSZKOLNA BIBLIOTEKA WZBOGACONA JEST W RÓŻNEGO RODZAJU KSIĄŻKI .

ZACHĘCAMY DZIECI WRAZ Z RODZICAMI DO WYPOŻYCZANIA KSIĄŻECZEK.

ŻYCZYMY MIŁYCH WRAŻEŃ PODCZAS WSPÓLNEGO CZYTANIA

 

 

Złota Lista Książek do czytania dzieciom
opracowana przez twórców akcji "Cała Polska czyta dzieciom"

 

Wiek 0-4 lata:

 

Marta Bogdanowicz ( opracowanie )- Rymowanki- przytulanki
Paulette Bourgeois, Brenda Clark – seria o Franklinie
Jan Brzechwa – wiersze i bajki
Gilbert Delahaye - seria o Martynce
Barbara Gawryluk – Dżok, legenda o psiej wierności
Dimiter Inkiow – Ja i moja siostra Klara
Czesław Janczarski – Miś Uszatek
Beata Ostrowicka – Lulaki, Pan Czekoladka i przedszkole; Ale ja tak chcę
Joanna Papuzińska – Śpiące wierszyki
Renata Piątkowska – Opowiadania z piaskownicy
Julian Tuwim – Wiersze dla dzieci

 

Wiek 4-6 lat:

 

Florence and Richard Atwater – Pan Popper i jego pingwiny
Hans Christian Andersen – Baśnie
Wanda Chotomska – wiersze
Carlo Collodi – Pinokio
Hugh Lofting – seria o Doktorze Dolitte
Kornel Makuszyński – Przygody Koziołka Matołka
Małgorzata Musierowicz – Znajomi z zerówki
Alan A. Milne – Kubuś Puchatek, Chatka Puchatka
Danuta Wawiłow – Wiersze

 

Literatura:

 

1. E. Chmielnicka: „Czytanie sprawia radość” Wychowanie w Przedszkolu 1998/5;

2. S. Stysiak: „Jak zachęcić dzieci do czytania? Spotkania z książką” Bliżej Przedszkola 12. 51/Grudzień 2005.

3. W. Borodzicz: „ Biblioteka, to jest taki mądry dom, w którym mieszkają same książki” Wychowanie w przedszkolu 2007/2

Opracowała : Marlena Krasuska

 

 

 

 

Październik 2016

 

 

Małe dzieci są niestrudzonymi badaczami przyrody

i stosunkowo łatwo jest podtrzymywać w nich

zainteresowanie tym , co je otacza”

T. Wróbel

 

Tematem rocznym naszej placówki na rok przedszkolny 2016/2017 jest otaczająca dzieci przyroda: „ Żyj z przyrodą w zgodzie i od święta i na co dzień”.

Celem edukacji przyrodniczej w przedszkolu jest zbliżenie dziecka do przyrody, ukształtowanie właściwego, opiekuńczego stosunku do roślin i zwierząt, doprowadzenie do zrozumienia stanowiska i roli człowieka w przyrodzie. Życie przyrody jest bardzo zróżnicowane, istnieje niezliczona ilość roślin i zwierząt, a zadaniem nauczyciela jest umożliwienie dziecku poznawanie tej różnorodności. Doprowadzenie poprzez obserwację do zrozumienia, że rośliny i zwierzęta przy całej swej odmienności posiadają wspólne cechy, podlegają tym samym prawom – rosną, rozwijają się i rozmnażają. Dziecko na etapie przedszkolnym powinno zdobyć elementarne wiadomości o różnorodności i jedności świata oraz poznać podstawowe procesy życiowe.

Poznawanie przyrody dostarcza dziecku wiele możliwości przeżywania nowych doznań i wzbogacania wiedzy, sprzyja także rozwojowi umysłowemu i emocjonalnemu, wpływa na rozwój uczuć estetycznych, dziecko uczy się odczuwania i podziwiania piękna przyrody, a także uzewnętrzniania uczuć. Podstawowym zadaniem nauczyciela jest dostarczenie dziecku możliwości poznawania przyrody poprzez aktywny i bezpośredni kontakt z nią i jej zjawiskami. Dziecko powinno : oglądać, szukać, zbierać, porządkować, porównywać, mierzyć, liczyć, obserwować, badać i eksperymentować. Tylko dzięki takim działaniom ma szansę w pełni poznać otaczający je świat.

Obserwując przyrodę, dziecko dokonuje szeregu operacji, takich jak: analiza, synteza, porównywanie, poszukiwanie cech różniących i wspólnych, aż wreszcie dochodzi do uogólnienia, które jest podstawą tworzenia pojęć przyrodniczych o charakterze ogólniejszym. W związku z tym, rolą nauczyciela jest nauczanie dokładnego obserwowania za pomocą kilku zmysłów, stworzenie warunków do dokładnej obserwacji, kształtowanie uwagi dziecka ( koncentracji, zainteresowania, właściwego zachowania, itp.), wspomaganie w dokonywaniu właściwych spostrzeżeń.

Tam, gdzie nie ma możliwości bezpośredniego kontaktu z danym środowiskiem przyrodniczym trzeba wykorzystać możliwość pośredniego poznawania przyrody.

 

Jak zachęcić dziecko do poznawania przyrody?

 

Rady dla Rodziców:

zamieńcie dom w szumiący las,

niech prześcieradło stanie się szalejącym morzem,

zróbcie wyścigi ślimaków,

odgadnijcie nazwy drzew na podstawie konturów lub cieni,

eksperymentujcie,

zbadajcie , dlaczego śnieg się roztapia,

suszcie zioła,

zróbcie burzę w szklance wody,

załóżcie hodowlę roślinek,

zróbcie ludziki z darów natury,

poznawajcie kwiaty i owoce po zapachu,

nocujcie w namiocie na działce, na łące, na wycieczce,

wybierzcie się na spacer po kałużach,

szukajcie pierwszych oznak każdej pory roku, ilustrujcie zjawiska,

uczcie się naśladować odgłosy przyrody,

zimą dokarmiajcie ptaki i zwierzęta,

stwórzcie portrety pamięciowe pani Wiosny, Lato, Jesieni i Zimy.

 

To tylko propozycje kilku fajnych „ przyrodniczych przygód” dziecka z rodzicem.

 

 

Jak rozmawiać z dzieckiem o ekologii?

 

Rady dla Rodziców:

przy każdej możliwej okazji opowiadaj dziecku o ekosystemach i wszelkich zjawiskach naturalnych,

planuj wypady na łono natury – pokazywanie pęków na drzewach rosnących tuż przy ulicy z pewnością nie wystarczy,

dawaj dobry przykład, dbając o rośliny i zwierzęta i tłumacząc dziecku, dlaczego ekologia jest ważna, dlaczego powinno się to robić,

pokazuj dziecku jak chronić przyrodę, na konkretnych przykładach, na przykładzie segregacji śmieci,

ucz dziecko asertywności, żeby potrafiło zaprotestować, kiedy zobaczy, że ktoś niszczy przyrodę.

 

Szacunek do środowiska naturalnego wynosimy z domu. Nasze dziecko jest pilnym obserwatorem i uczy się przez naśladownictwo. Dlatego też to my dorośli musimy przestrzegać podstawowych zasad szacunku dla przyrody. Dziecko obserwuje czy sortujemy śmieci, oszczędzamy wodę i energię, jak zachowujemy się w lesie, na pikniku, w parku. Z pozoru niewinne wyrzucenie papierka po cukierku na trawę , pokazuje dziecku, że to nic wielkiego, że tak można, bo to przecież moi rodzice robią. Niedbanie o środowisko jest tak naprawdę działaniem przeciwko sobie. Wykorzystaj zainteresowanie dziecka roślinami , zwierzętami i ucz go życia w stylu „eko”.

 

Literatura:

1. E.J. Frączak: Edukacja ekologiczna w przedszkolu”;

2.B. Dymata, S.Cz. Michałowski: „Dziecko w świecie przyrody”.

 

Opracowała: Marlena Krasuska

 

 

Realizacja Bajkowestrony.pl

Do góry